Ethiopië

Verslag van 29 februari

De hele avond in het donker gezeten gisterenavond, diner bij kaarslicht, de bar en de eetzaal zijn verwarmd door reusachtige kampvuren. Om de weg naar de hut waarin we slapen te vinden hebben we nog een extra zaklamp nodig. Volgens Mesele, onze gids, zit heel het land zonder electriciteit. Deze nacht is heel even het licht opgesprongen, heel even, bij het ontwaken was alles weer dood. Maar goed, de koffie bij het ontbijt was warm en ook ons omelet was op een vuurtje gebraden. Ons wacht vandaag een serieuze wandeling, zeker 5 uur, picknick basket mee, onze gunman is ook op post.

Uw verslaggever kan nog geen 10% overbrengen van het al het moois dat we vandaag gezien hebben en van het plezier, de sensatie en de voldoening die we beleefd hebben. Ja, en dat over een gewone wandeling.

Prachtig weer, links naast ons een duizelingwekkende kloof, 500 m diep, de ruwe klif is bezaaid met hondsroos, gele ganzerik, hertshooi, en heibomen waarin lange slierten baardmos hangen. Het stenige pad weliswaar dalend en stijgend loopt relatief makkelijk. Puur genieten. En na 10 minuten al, stootten we op een grote groep Gelada apen, de bloedend hart apen. Vooral de dominante mannetjes hebben een grote rode vlek op hun borstkas, inderdaad min of meer lijk een vuurrood hart. Ze zijn druk bezig met hun toilet, er wordt gevlooid dat het een lust is, of noem je dat socializen. We gaan er wat tussen wandelen en zetten ons op een steen om alles af te gapen. De dieren doen alsof ze ons niet zien, en wat het vlooien betreft blijven ze bij hun soortgenoten.

Ze lijken veel op bavianen, maar strikt taxonomisch, behoren ze tot de geslachtengroep van de hondsapen, terwijl de bavianen meerkatachtigen zijn. Beide soorten behoren wel tot de familie van de ‘Apen van de Oude Wereld’. De gelada’s wonen dus op deze hoogte van +3200m, leven in groepen van soms wel 300 dieren in matriarchale samenlevingen (de vrouwen beslissen over de de samenstelling van de groep, bepalen de pikorde , en kiezen één alfaman om mee te paren) ze eten vooral gras en slapen in spleten in die duizelingwekkende kliffen.

We zien enkele klipspringers weg springen, wat francolins scharrelen in de bosjes, een roodvleugelspreeuw fladdert langs en boven ons zweven lammergieren, witruggieren en wouwen.

Wandelen op deze hoogte valt vooral een beetje tegen als er geklommen moet worden, dan schiet je al gauw wat adem tekort. En verder hebben we de bergzon weer wat onderschat, gevolg rode neuzen en kaken, zelfs de rug van mijn handen zijn pijnlijk verbrand.

Het doel van vandaag is een waterval, 540 m hoog, spectaculair zou je denken. Maar in dit droog seizoen is het een armzalig dun pissertje, niks lijk Victoria Falls of Agua Iguazu. Maar zoals steeds is ons devies : niet het doel, niet de bestemming is belangrijk, maar de weg ernaartoe.

Terug thuis in de lodge zit het koppeltje ‘huis’-dikbekraven ons op te wachten op het dak.

En de electriciteit ? De government zou het fiksen vandaag, maar niets daarvan. Even voor 18:00 uur viel alles weer uit. Gelukkig was de generator hersteld geraakt. Voorlopig echter is de WiFi niet aangesloten op het internet, of ligt dat ook uit? We zullen zien of er iets komt vanavond, anders zien en horen we elkaar morgen in Axum.