Ethiopië

Vandaag moet niets. Luieren en kuieren in een resort, het concept is geweldig, maar het blijft Afrikaans. Het Langano meer (klinkt Italiaans, maar hier is geen lockdown) ligt 200 km ten zuiden van Addis Abeba, in de Ethiopische Rift op 1585 m hoogte, 230 km2 groot.

Het water is erg alkalisch, basisch en dus kunnen er geen bilharzia wormen in gedijen. De kleur is vaalbruin, van de mineralen en de kalk.

Zacht zwemwater dus, ware het niet dat toen Anita deze morgen wilde te water gaan, de locals met hun koeien afkwamen, de dieren kwamen drenken en afkoelen waarvoor de beesten dan prompt bedankten en hun gevoeg deden. Dat is wat ik bedoel: Afrikaans. Gelukkig is er een wellness met yacuzzi en sauna. Het meest aantrekkelijke aan dit resort is echter de enorme diversiteit aan vogels. Ik denk dat ik nooit zo’n dichte bevolking van zoveel soorten op een beperkte oppervlakte gezien heb: meerdere soorten duiven, glansspreeuwen, zeker vijf soorten wevers, die ‘s morgens rond het ontbijtbuffet fladderen en proberen een graantje mee te pikken. Verder de hop, de sporenkievit, de toerako, mijn kennis van de vogelpopulatie is te beperkt. Wij doden tijd met lezen, schrijven, mail-achterstand ophalen.

Morgen keren we terug naar Vlaanderen. Natuurlijk verlangen we onze kinderen en vrienden terug te zien, maar daarbuiten zien we er echt niet naar uit om naar huis te gaan.

We hebben ons hier drie weken veilig gevoeld in een land waar nog veel armoede en achterstand heerst. Maar ook hebben we hier hoop gevoeld, de moed om door te zetten, ondanks alles. Het land heeft op dit ogenblik een bekwame vrouwelijke president mevrouw Sahle-Work Zewde, voormalig diplomaat, die staat voor een kansenbeleid. De premier, Abiy Ahmed Ali een Omori, getrouwd met een Amhari echtgenote, streeft harmonie na tussen de verschillende bevolkingsgroepen en zoekt een goede verstandhouding met de buurlanden, met oude vijand Eritrea en ook met Egypte, ondanks het conflict over de dam. Hij zet het land op weg naar ontwikkeling, zoekt buitenlandse investeringen en promoot onderwijs en gezondheidszorg. De helft van zijn kabinet zijn vrouwen. Hij geniet erkenning in binnen- en buitenland. Iedereen hoopt op een herverkiezing bij de nakende stembusgang.

Wat een contrast met België, een archaïsche monarchie, politici die al 10 jaar geen regering kunnen vormen met een fatsoenlijke meerderheid. In plaats van hoop en dynamiek, heersen geklaag over worklife balance, stress bij schooljeugd, burn-out, te lage uitkeringen, te hoge pensioenleeftijd, werkbaar werk, … Al die problemen zinken in het niet als je hier vrouwen diep gebukt ziet lopen onder houtbundels, kinderen met jerrycans water langs de weg ziet sleuren, boeren die met een handploeg achter een span ossen een voorschoot grond proberen te bewerken in de hoop er wat gewas aan te kunnen onttrekken, kinderen die tientallen kilometers lopen om een halve dag school, dorpsgemeenschappen die met stokken en geschreeuw zwermen sprinkhanen willen verjagen,… En toch ben ik geneigd te denken dat Ethiopië een toekomst heeft, waar wij in Vlaanderen vooral een verleden hebben. En daar komt dan ook nog dat virus bovenop. Voorwaar geen pretje om terug te keren in een land in lockdown. Zijn er winkels open zondag als we thuis komen?

Met deze wat sombere bedenkingen sluiten we deze schitterende reis af, die alles gebracht heeft waarop we hoopten en veel meer. Ik heb geprobeerd in deze blogpagina’s daar een beetje verslag over te doen. Bedankt aan de vele volgers en de mensen die iedere dag die schrijfsels lazen, zo’n 45-50 elke dag, tot meer dan duizend views. Bedankt ook voor de leuke reacties. Tot ziens in België, na 2 april dan, hopelijk.